Polyfonie

Echt beroemd kan je hem niet noemen, maar voor wie thuis is in de (muziek)geschiedenis is de in Ronse geboren Cypriaan De Rore toch een momument. Deze zestiende-eeuwse componist stond bekend als één van de vertegenwoordigers van de vijfde generatie van de Franco-Vlaamse School in de polyfonische muziek. Vooral zijn madrigalen zijn geroemd. Met zijn composities had hij een sterke invloed op de Renaissance en de Italiaan Claudio Monteverdi noemde hem als zijn belangrijkste invloed.
Aan de zijkant van de Sint-Hermesbasiliek vind je nog steeds zijn grafsteen, hoewel hij in Parma stierf.

Tien jaar geleden vierde Ronse de 500e verjaardag van De Rore met een groots festival en nu vieren ze opnieuw, komend (Pinkster)weekend. CC De Ververij belicht zijn leven (waarover weinig bekend is) en werk met lezingen, open repetities en concerten. Het volledige programma vind je hier. 

Sierk Masjiek

Even waande ik me gisteren terug in (een kleine versie van) Gent. Het gratis festivalletje Sierk Masjiek, een festival van de verwondering, verbeelding en verbazing, richtte zich vooral tot kinderen maar ook voor volwassenen was er genoeg leuks te zien. Het deed me allemaal een beetje denken aan MiraMiro, het straattheaterfestival tijdens de Gentse Feesten dat me elk jaar weet te bekoren.

Dat Gents gevoel werd alleen maar groter bij de eerste act die je zag als je het buitenterrein van CC De Ververij betrad: poppentheater Pedrolino bracht er een voorstelling van Pierke Pierlala. Het vervulde me van intens genot en ook wel een beetje heimwee om het Gents en die typische Pierke-humor te horen.

Verder waren er allerlei installaties (een houten speeltuin), kleine voorstellingen (een mobiel dokterskabinet voor "kwakzalverij en kakadorissen", De Spierderij -waarover straks meer-, een mobiel orkest en twee vreemd uitgedoste figuren die in interactie gingen met het publiek,...). Kinderen konden zich laten grimeren of bij Madame Chapeau gekke hoeden laten aanmeten.

Toen de voorstelling van De Spierderij (een wedstrijd "om ter sterkst" tussen een kind en een volwassene) begon, werd ik toch wel uitgekozen als Chinese vrijwilliger om mee te doen, zeker. Het was best wel een grappige voorstelling en het was leuk om mee te doen en uiteraard won het kind na 3 proeven (dat is nu eenmaal een ongeschreven regel van dit soort straattheater).

In de hemel is geen bier

Zoals Vlaanderen wel overal zijn Mariakapelletje (groot of klein) heeft, vond je ook in vrijwel elke gemeente minstens één eigen brouwerij. Een stad als Ronse die hoogtijdagen vierde dankzij de industriële revolutie, vooral zichtbaar in de textielindustrie, kon dus zeker ook niet onderdoen.

Vandaag is het op dat vlak triestig gesteld, met enkel de microbrouwerij Keun die actief is op het Ronsese grondbied. Wel kan je nog van één ter ziele gegane brouwerij het gebouw terugvinden, namelijk in de Priesterstraat vlakbij de Sint-Hermesbasiliek. Brouwerij De Keyser produceert geen druppel alcoholisch vocht meer, cultuur kan je er wel opsnuiven want het gerestaureerde gebouw is nu een deel van het cultureel centrum De Ververij. 

Er is al sprake van een brouwerij op deze locatie sinds de eerste helft van de 19e eeuw. Ze werd in 1849 verkocht  en daarna op het einde van de eeuw nog enkele keren vergroot. Pas in het begin van de 20e eeuw werd ze vernoemd naar De Keyser, die de brouwactiviteiten uiteindelijk in 1959 zou stopzetten. In 1989 werd ze dan aangekocht door de stad Ronse, die er dus een deel van haar cultureel centrum in onder bracht. 

Achteraan leunt tegen het gebouw de voormalige koeltoren waarvan de basis stamt uit de late 19e eeuw en die volgens een plan uit 1937 toen verhoogd werd. Toen ik een kijkje ging nemen, was het kleine binnentuintje achteraan niet toegankelijk en dan kan je die koeltoren amper zien. 

(bron foto: Inventaris Onroerend Erfgoed, genomen door Thomas Verfaille op 1/3/2017)