Malanderpark

Wie Ronse vanaf Oudenaarde binnenrijdt, wordt net voor hij vergast wordt op een magnifiek uitzicht vanaf de afzink op de Kruisstraat, nog eerst verleid met een blik op het Malanderpark, officieel het de l'Arbre de Malanderpark. Al is verleid misschien een iets te genereuze omschrijving gezien het park bij momenten (zoals nu wanneer de wilgen net geknot zijn) een wat troosteloze en armoedige aanblik biedt. 
Nochtans heeft het enkele troeven die nu nog onvoldoende uitgespeeld worden om ook een toeristische attractie te vormen. Wellicht heeft de ligging langs een drukke invalsweg met vrijwel geen enkele parkeergelegenheid daar ook mee te maken. 

De grond was oorspronkelijk een zandwinningsgebied voor de stad Ronse, tot die halfweg de vorige eeuw geschonken werd door de kasteelheer van het even hogerop gelegen kasteel de Malander (tegenwoordig aan de overzijde van de Kruisstraat). Deze Louis de l' Arbre de Malander is de grootvader van Isabelle de Malander, die in 1971 de Liechtensteinse prins Filips huwde. In 1951 ontwierp tuinarchitect René Pechère er de basis van de huidige tuin. In 2008 was het echter al in die mate achteruitgegaan dat volgens de Vlaamse bouwmeester het oorspronkelijk ontwerp niet meer zichtbaar was an sich, dat de originele planten en bomen wildgegroeid of zelfs verdwenen waren en dat ook het schitterende uitzicht belemmerd werd door hoge bomen. Het project tot de opmaak van een herwaarderings- en inrichtingsplan werd echter geannuleerd.

Tegenwoordig kan je gelukkig toch nog wat terugzien van het ontwerp, is het uitzicht enigszins hersteld en tref je nog steeds op het hoogste punt een gedenksteen met zonnewijzer.

René Pechère, die het park aanlegde, was een invloedrijk tuinarchitect. In Ronse stond hij in voor de heraanleg van het kloosterpand aan het Kaatsspelplein, nabij de Sint-Hermescrypte. Verder ontwierp hij o.a.:
- de tuin van het Belgisch paviljoen op de Wereldtentoonstelling Parijs 1937
- de tuinen van de kasteeldomeinen van Beloeil en Argenteuil
- het bovenste gedeelte van de Kruidtuin in Brussel
- in grote mate het uitzicht van de terreinen van Expo '58  
- de tuin van het Rijksadministratief Centrum in Brussel, in 2008 per ongeluk afgebroken maar in 2014 heraangelegd

Elk kind een boom

Het geboortebos in Gent kwam er pas na de geboorte van mijn kinderen, dus geen van hen heeft zijn "eigen" boom in de Gentbrugse Meersen. Het is er best wel mooi, met voor elk jaar een ietwat andere inkleding voor het groepje bomen dat voor de pasgeborenen geplant wordt.

Ook in Ronse is er een geboortebos. Op het einde van de Jagersstraat moet je nog even een weg verderstappen en dan bereik je borden die het geboortebos markeren. Naast uitleg over dieren en bomen in het bos, vind je er ook de namen van de kinderen voor wie er aangeplant werd, tussen 2005 en 2014. Nadien zijn er zeker nog geboortes op die manier gevierd, maar een aanduiding daarvan vind je niet ter plaatse.

Ik wandelde het bospad verder in de hoop de bomen zelf te vinden. Dat bospad is niet echt geschikt voor kinderwagens en buggy's, toch attributen waarvan je verwacht dat jonge ouders die bij zich hebben. Het is een fiks eind wandelen eer ik iets zag dat op een aangeplant bos leek. Net voor je op een open plek uitkomt, zag ik bomen die netjes op een rij stonden. Hoewel alle kinderen genummerd waren op het infobord, zag ik nergens de bijhorende getallen. Bij één boom zag ik een fopspeen hangen en een houten bordje dat niet meer leesbaar was. Misschien hingen er ooit aan elke boom zulke bordjes maar zijn die allang verdwenen.

Het geboortebos was dus niet meteen wat ik ervan verwacht had, maar het maakt wel deel uit van een mooi bos aan de rand van Ronse, nabij de gemeentegrens met Ellezelles.