Lieve mensen

Lieve mensen,

vooreerst een gelukkig nieuwjaar. Moge 2023 een fijn jaar worden voor u en uw familie en ook voor Ronse. Iets meer dan een jaar woon ik hier intussen en ik ben van de stad gaan houden. Ik woon hier graag en ik ontdek nog regelmatig nieuwe plekjes waar het fijn is, activiteiten die interessant zijn en een fijne leefomgeving.

Ik zeg ook niet zomaar "lieve mensen" want als er iets is wat me is opgevallen in het voorbije jaar, is het wel dat ook iedereen die bij me op bezoek komt het erover eens is. Ronsenaren zijn vriendelijke, lieve mensen. Waar ik ook met mijn bezoekers kom om te winkelen, te eten of iets te drinken, telkens opnieuw zeggen ze op het einde van de dag: "Zo vriendelijk dat de mensen hier zijn!". Ik merk het ook. Ik heb geen idee waarin het verschil ligt met b.v. Gent en Brugge (maar ook met meer landelijke gemeenten waar mijn vrienden wonen), maar het valt op. En daarom, lieve mensen, koester die vriendelijkheid en laat ze ook in 2023 hét kenmerk zijn van Ronse.

Elk kind een boom

Het geboortebos in Gent kwam er pas na de geboorte van mijn kinderen, dus geen van hen heeft zijn "eigen" boom in de Gentbrugse Meersen. Het is er best wel mooi, met voor elk jaar een ietwat andere inkleding voor het groepje bomen dat voor de pasgeborenen geplant wordt.

Ook in Ronse is er een geboortebos. Op het einde van de Jagersstraat moet je nog even een weg verderstappen en dan bereik je borden die het geboortebos markeren. Naast uitleg over dieren en bomen in het bos, vind je er ook de namen van de kinderen voor wie er aangeplant werd, tussen 2005 en 2014. Nadien zijn er zeker nog geboortes op die manier gevierd, maar een aanduiding daarvan vind je niet ter plaatse.

Ik wandelde het bospad verder in de hoop de bomen zelf te vinden. Dat bospad is niet echt geschikt voor kinderwagens en buggy's, toch attributen waarvan je verwacht dat jonge ouders die bij zich hebben. Het is een fiks eind wandelen eer ik iets zag dat op een aangeplant bos leek. Net voor je op een open plek uitkomt, zag ik bomen die netjes op een rij stonden. Hoewel alle kinderen genummerd waren op het infobord, zag ik nergens de bijhorende getallen. Bij één boom zag ik een fopspeen hangen en een houten bordje dat niet meer leesbaar was. Misschien hingen er ooit aan elke boom zulke bordjes maar zijn die allang verdwenen.

Het geboortebos was dus niet meteen wat ik ervan verwacht had, maar het maakt wel deel uit van een mooi bos aan de rand van Ronse, nabij de gemeentegrens met Ellezelles.

Alle begin is moeilijk

(bron foto: rondronse.be)

Hier ga ik oud worden. Hier ga ik de laatste dagen van mijn leven doorbrengen. Niemand weet wat het leven hem brengt, dat is waar. Toch ben ik ervan overtuigd: dit was mijn laatste verhuis.

Ik woonde in Gent (en kortere periodes in Laken, Strombeek-Bever en Brugge), ben in Gent geboren, voel me nog steeds ook Gentenaar. Vanaf nu echter zal ik veranderen. Ik word Ronsenaar.

Hoe moeilijk is het om één identiteit van je af te schudden als oud slangenvel en om een andere aan te nemen? We zullen zien. Ik blijf natuurlijk wie ik ben, op één fundamenteel verschil na. Ik ben vanaf nu thuis in Ronse. 

Mijn huis is in Ronse, dat helpt al. Ons huis, moet ik zeggen want ik kocht het niet alleen. Daar is het ook te groot voor: 2 verdiepingen waaronder een gigantische zolder, een tuin, een garage, een magazijn. Ruimte zat en toch ook ruimte tekort soms, zo voelt het toch nu al onze spullen nog grotendeels onuitgepakt bij elkaar staan. 

Wat je moet weten om dit te verhaal te begrijpen, is dat IK in Ronse woon in het huis dat WIJ kochten.
WIJ: Elke en ik, al bijna 12 jaar samen, elk met eigen kinderen, elk met ons verleden en een ex-partner, ooit samenwonend (in Ronse uiteraard) wanneer de kinderen hun eigen weg gegaan zijn
IK: Sven, 50 jaar oud, fervent lezer en muziekliefhebber, en would-be vanalles

Hoewel Gent gedurende alle vorige fasen van mijn leven mijn vertrouwde omgeving was, was er nooit een huis waar ik me echt thuis voelde. Dat is nu vanaf dag één anders: dit is mijn huis én dit is mijn thuis. Een goede start vind ik dat al. Maar ik ben er natuurlijk nog niet. Om Ronsenaar te worden, moet ik ook buiten de muren van ons huis komen, moet ik proeven en ruiken wat Ronse is, moet ik horen welke geluiden Ronse maakt, moet ik voelen hoe de afwisseling tussen zachte en ruwe materialen Ronse Ronse maakt en moet ik zien waarmee Ronse me verlokt om bij haar mij neer te willen vlijen. Want steden, en dus ook Ronse, zijn vrouwelijk. Ik kan niet uitleggen waarom, maar ik voel het overal.

Deze blog is het reisverslag van een reiziger die besloten heeft te blijven, de neerslag van een ontdekkingsreiziger in gebied dat allang helemaal in kaart is gebracht en het moodboard van een vijftiger die woorden als "moodboard" nooit zou gebruiken in een gesprek.

Deze blog gaat over Ronse. Eigenlijk gaat deze blog over mij. Deze blog gaat over Ronse voor mij, ik in Ronse, Ronse dat bezit van me neemt en ik die Ronse verover als mijn territorium. Deze blog gaat over hoe een man verstrengeld raakt met een hem voorheen onbekende stad.

En jullie mogen meekijken...